Калі Заратустру споўнілася трыццаць гадоў, пакінуў ён радзіму і роднае возера і падаўся ў горы. Там ён шчасціўся з духу свайго і адлюдненасці і не стамляўся ад гэтага цэлых дзесяць гадоў. Але нарэшце перамянілася ягонае сэрца, — і аднаго разу раніцай, прачнуўшыся на золку, ён устаў перад сонцам і так сказаў да яго: О вялікае свяціла! У чым было б тваё шчасце, калі б не было ў цябе тых, каму ты свеціш? Дзесяць гадоў ты ўзыходзіла над маёй пячорай: ты стамілася б ад свайго святла і руху, каб не я, каб не мой арол і не мая змяя. Але кожнае раніцы мы чакалі цябе, прымалі шчодрасць тваю і мілаславілі цябе за гэта. Глянь! Я ўжо стомлены сваёю мудрасцю, як пчала занадта вялікім узяткам; і вось — мне патрэбныя рукі, каб разамкнуліся да мяне.
mysevra про Майер: Eclipse [en] (Любовная фантастика)
27 08
Не понимаю, почему так романтизируют эту историю. Это же так практично: лучше выбрать бессмертное существо, которое обеспечит тебе и здоровье, и богатство, и красоту, чем ютиться с полуживотным в индейской резервации, работая ……… Оценка: плохо
Dead_Space про Триана: Королева склепа [litres] [The Prettiest Girl in the Grave ru] (Ужасы, Триллер)
25 08
Иллюстрации внутри, как и в предыдущей книге «Кровавые реки, мясные берега», очень отдают ИИ.
По аннотации, мне казалось что это будет что-то более драйвовое, а-ля фильм «Спуск», не дотягивает, обычный хоррор в стиле ……… Оценка: неплохо
Прочитавшие эту книги читали: